مقدمه: سندرم مثانه دردناک، به عنوان یک اختلال مزمن و پیش رونده در مثانه شناخته می شود. مطالعه مرور نظام مند حاضر با هدف بررسی روش کاربرد درمان تحریک عصب تیبیال خلفی در سندرم مثانه دردناک انجام شد. روش کار: این مطالعه مرور نظام مند با استفاده از کلیدواژه های فارسی و انگلیسی و همه ترکیبات احتمالی آن ها در پایگاه های اطلاعاتیPubMed، Scopus، ProQuest، Google scholar، Web of science، The Cochrane Library، EMBASE، Cinhal، SID، Magiran، IranMedex و IranDoc بدون محدودیت زمانی و زبانی تا ماه آوریل 2022 انجام شد. دو نویسنده به طور مستقل شناسایی، غربالگری و نقد کیفی مقالات و استخراج داده ها را انجام دادند. یافته ­ها: با استفاده از استراتژی جستجو، 317 مطالعه بازیابی شد. 7 مطالعه با 174 نمونه وارد مرور نظام مند حاضر گردید و از بین آنها نیز 5 مقاله حائز شرایط ورود به متاآنالیز بودند. یافته ها نشان داد که تحریک سوزنی عصب تیبیال خلفی باعث بهبودی و کاهش معنی دار میانگین دفعات شب ادراری (تفاوت میانگین: 0. 78-، فاصله اطمینان 95%: 15/0-تا 41/1-) و دفعات دفع ادرار روزانه (تفاوت میانگین: 3. 94-، فاصله اطمینان 95%: 43/1-تا 44/6-) در مقایسه با مقادیر قبل از درمان شد. همچنین با اینکه مقادیر مربوط به شاخص علائم سیستیت بینابینی (ICSI) و شاخص مشکل سیستیت بینابینی (ICPI) نیز بعد از مداخله در مقایسه با مقادیر قبل از درمان کاهش یافت، بر اساس مدل اثرات تصادفی، این تفاوت میانگین از نظر آماری معنی دار نبود. نتیجه ­گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان دهنده تأثیر تحریک سوزنی عصب تیبیال خلفی بر میانگین دفعات دفع ادرار روزانه و دفعات شب ادراری بود، با این حال به دلیل ناهمگن بودن مطالعات و عدم وجود بازوی کنترل، به طور قطع نمی توان روش استانداردی برای تحریک عصب تیبیال خلفی تعیین کرد، لذا انجام کارآزمایی­ های بالینی تصادفی با حجم نمونه بیشتر توصیه می گردد.

مثانه بیش فعال یکی از بیماری های شایع سیستم ادراری می باشد که با افزایش سن بر شیوع آن افزوده می شود و بار اقتصادی، روانی و اجتماعی زیادی دارد. برای درمان این مشکل، درمان های دارویی و غیردارویی وجود دارد که تحریک عصب تیبیالیس خلفی از ناحیه ساق پا که اصطلاحاًPTNS (Percutaneous Tibial Nerve Stimulation)  نامیده می شود، از جمله روش های درمانی موفق می باشد که کاربرد آن در طی سال های اخیر رو به افزایش می باشد. اساس عملکرد این روش بر اساس باز تنظیمی عصبی می باشد که کم تهاجمی و ایمن است. این روش در بررسی های انجام شده توانسته کمک قابل توجهی در بیماران مبتلا به بیش فعالی مثانه بدون علت زمینه ای و یا با علت زمینه ای مانند بیماری های نورولوژیک نماید. با توجه به اثرات مفید درمانی این روش به معرفی آن می پردازیم.

مقدمه و اهداف دیابت از شایع ترین بیماری های متابولیک در جهان است و یکی از پیامدهای آن مثانه عصبی با علائم پرکاری مثانه است . علائم پرکاری مثانه در طول فاز ذخیره کردن ادرار و به شکل افزایش تعداد دفعات دفع ادرار یا احساس فوریت در دفع ادرار ظاهر می شود. شیوع این اختلال بین 22/5 تا 24/2 درصد از افراد مبتلا به دیابت نوع 2 برآورد شده است. در سال های اخیر تحریک الکتریکی سطحی عصب تیبیال برای درمان پرکاری مثانه پیشنهاد شده است. هدف از این مطالعه بررسی تأثیر تحریک الکتریکی سطحی عصب تیبیال بر پرکاری مثانه درزنان مبتلا به دیابت نوع 2 بود.مواد و روش ها در این کارآزمایی بالینی دوسویه کور، 40 زن مبتلا به دیابت نوع 2 که پرکاری مثانه داشتند شرکت کردند. این افراد از بین مراجعه کنندگان به درمانگاه های تابع دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی انتخاب شده و به صورت تصادفی در یکی از 2 گروه آزمایش یا کنترل قرار گرفتند.گروه کنترل به مدت 1 ماه و روازنه تحت درمان تمرینات عضلات کف لگن و گروه آزمایش 12 جلسه تحت درمان با تحریک الکتریکی سطحی عصب تیبیال توأم با تمرینات عضلات کف لگن قرار گرفتند. از پرسش نامه های ارزیابی کیفیت زندگی بیماران مبتلا به بی اختیاری ادراری ، بررسی علائم مجاری ادراری تحتانی در زنان و نیز ثبت قدرت و استقامت عضلات کف لگن برای ارزیابی علائم و شدت اختلال بیماران، قبل و بعد از انجام مداخله استفاده شد. جهت تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه 24 و آزمون های تی مستقل، تی زوجی، ویلکاکسون، من ویتنی و کای اسکوئر استفاده شد.یافته ها مقایسه میانگین ها بین 2 گروه نشان داد نمرات پرسش نامه های کیفیت زندگی، بررسی علائم مجاری ادراری تحتانی در زنان و نیز سطح قدرت و استقامت عضلات کف لگن از نظر آماری تفاوت معنی داری با یکدیگر ندارند (05/P>0). ولی میانگین نمرات پرسش نامه کیفیت زندگی و نمرات بررسی علائم مجاری ادراری تحتانی در زنان و سطح قدرت و استقامت عضلات کف لگن در هر گروه بعد از درمان نسبت به قبل درمان از نظر آماری تفاوت معنی داری داشتند(0/05≥P). نتیجه گیری برنامه درمانی تمرینات کف لگن توأم با تحریک الکتریکی سطحی عصب تیبیال نسبت به تمرینات آماده سازی عضلات کف لگن به تنهایی ، مزیتی در مدیریت علائم پرکاری مثانه و ارتقای کیفیت زندگی در زنان مبتلا به دیابت نوع 2 نشان نداد.

مقدمه و اهداف: پرکاری مثانه سندرمی است که علائم آن در طول فاز ذخیره کردن ادرار و به شکل افزایش تعداد دفعات دفع ادرار و یا احساس فوریت در دفع ادرار ظاهر می شود. در سال های اخیر استفاده از تحریک الکتریکی سطحی عصب تیبیال خلفی به عنوان یک روش ساده، غیرتهاجمی و بدون عوارض جانبی برای درمان پرکاری مثانه مطرح شده است. هدف از انجام مطالعه حاضر بررسی تاثیر تحریک الکتریکی سطحی عصب تیبیال خلفی توام با انجام تمرینات کگل بر زنان مبتلا به پرکاری مثانه بود. مواد و روش ها: در این کارآزمایی بالینی دو سویه کور، 67 بیمار خانم مبتلا به پرکاری مثانه به صورت تصادفی در یکی از دو گروه آزمون یا شاهد قرار گرفتند. هر دو گروه 12 جلسه تحت درمان با تحریک الکتریکی عصب تیبیال خلفی توام با انجام تمرینات کگل قرار گرفتند، ولی شدت جریان در گروه شاهد صفر بود. از ابزار پرینومتری برای ارزیابی عملکرد عضلات کف لگن و از سه پرسش نامه ارزیابی کیفیت زندگی و ICIQ-OAB و ICIQ-UI SF و از فرم Voiding Diary برای ارزیابی علائم و شدت اختلال بیماران، قبل و بعد از انجام مداخله استفاده شد. یافته ها: نتایج به دست آمده از آزمون t زوجی برای مقایسه قبل و بعد هر گروه، حاکی از افزایش قدرت عضلات کف لگن و بهبود کیفیت زندگی در هردو گروه بود (0/05≥ P). مقایسه بین دو گروه با استفاده از آزمون t مستقل نشان دهنده افزایش معنادار قدرت عضلات کف لگن، بهبود کفیت زندگی و کاهش نمرات علائم ادراری در گروه آزمون در مقایسه با گروه شاهد بود (0/05≥ P). نتیجه گیری: بر اساس نتایج مطالعه حاضر، تحریک عصب تیبیال خلفی توام با انجام تمرینات کگل باعثافزایشقدرت عضلات کف لگن، بهبود کیفیت زندگی و کاهش علائم ادراری زنان مبتلا به پرکاری مثانه می شود.

زمینه و هدف: با توجه به اینکه عامل بسیاری از بیماریهای عصبی عضلانی عدم استفاده یا استفاده نابجا از دستگاههای حرکتی بدن می باشد و با توسعه روز افزون زندگی ماشینی که باعث بی حرکتی شده است. مطالعات الکترودیاگنوستیک می تواند اثرات ارزشمندی در پیشگیری، تشخیص و درمان این اختلالات داشته باشد. هدف از این مطالعه استفاده از روش نوروگرافی حرکتی برای اندازه گیری و مقایسه تغییرات سرعت سیر عصب تیبیال خلفی در افراد ورزشکار و غیر ورزشکار بوده است.روش بررسی: در این مطالعه موردی - شاهدی 237 نفر که 124 نفر از دانشجویان با فعالیتهای ورزشی مناسب و 113 نفر از دانشجویانی که فاقد فعالیتهای ورزشی بودند انتخاب و اطلاعات مربوط به سرعت سیر عصب تیبیال از طریق انجام تست نوروگرام اندازه گیری شد. جهت مقایسه میانگین ها از تست Mann-Whithny استفاده شد.یافته ها: بر اساس این مطالعه سرعت سیر اعصاب تیبیال راست و چپ در دانشجویان دختر بیشتر است و این اختلاف از نظر آماری معنی دار می باشد (P=0.012, P=0.041). سرعت سیر اعصاب تیبیال راست و چپ در زنان رزشکار نسبت به زنان غیر ورزشکار افزایش نشان می دهد ولی از نظر آماری معنی دار نمی باشد (P=0.961, P=0.149) در حالی که سرعت سیر اعصاب تیبیال راست و چپ در پسران ورزشکار و غیر ورزشکار بطور بارداری متفاوت است (P=0.001).نتیجه گیری: با توجه به این مطالعه ورزش بر افزایش سرعت سیر عصب و در نتیجه کاهش زمان عکس العمل اثر مثبت دارد.

مقدمه: مطالعه هدایت عصبی و الکترومیوگرافی با سوزن نقش محوری در ارزیابی بیماران دچار بیماری های عصبی- عضلانی دارد. اندازه گیری H-reflex عصب تیبیال یکی از رایج ترین مراحل الکترومیوگرافی بالینی است که بخصوص در تشخیص رادیکولوپاتی S1 موثراست. اهمیت H-reflex از این نظر است که در درگیری ریشه S1- یکی از شایع ترین درگیری ها در هرنی دیسکال- خیلی زود دستخوش تغییر می شود.هدف: برررسی میانگین H-reflex عصب تیبیال در افراد سالم 20 ساله و بالاتر.مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی، بر روی 110 داوطلب سالم بالای بیست سال مراجعه کننده به درمانگاه الکترودیاگنوستیک بیمارستان پورسینای رشت در سال 1382 انجام شده است. همه داوطلبان در وضعیت prone قرار داده شدند و زانو را در حدود 20 درجه خم کردند، از دستگاه Medelec برای سنجش استفاده شد. تاخیر H-reflex تیبیال از وسط ساق پا ثبت شد. محل تحریک، شیار وسط پوپلیته بود. داده ها با نرم افزار Epi تجزیه و تحلیل شدند و آزمون ANOVA برای مقایسه میانگین مقادیر H-reflex استفاده گردید. نتایج به صورت میانگین و یا دامنه اطمینان 95درصد ارایه شده است.نتایج :55.5 % افراد مذکر و 44.5% مونث بودند. میانگین سنی SD ±41.6  سال و میانگین قدSD  ±165.26   سانتی متر و میانگین تاخیر H-reflex برای 220 عصب تیبیال (110 راست و 110 چپ)  SD±26.46  میلی ثانیه بود (دامنه اطمینان 95 درصد  26.28-26.62) بیشترین مقادیر میانگین در گروه سنی بالای 60 سال برابر 28.23 میلی ثانیه و کمترین آنها در گروه سنی 60-40 سال برابر 25.93 میلی ثانیه بود (P<0.0001). این میانگین در افراد با قد زیر 150 سانتی متر25.92  میلی ثانیه و در افراد بالای 180 سانتی متر29.78 میلی ثانیه بود (P<0.0001).نتیجه گیری: چون بر حسب مراجع سن و قد تاثیر معنی داری بر مقدار طبیعی تاخیر H-reflex دارد که در این مطالعه نیز تایید شده و از طرفی تفاوت بارزی در  اندازه گیری H-reflex در مطالعه های گوناگون وجود دارد، توصیه می شود تاخیر H-reflex در افراد مختلف طبق اندازه های طبیعی آن منطقه یا کلینیک گزارش شود.

زمینه: اختلالات د فع اد راریکی از مشکلات بیماران با مثانه ی عصبی از جمله کود کان مبتلا به فلج مغزی است. این مطالعه با هد ف بررسی تاثیر تحریک الکتریکی سطحی عصب تیبیال بر بعضی از علائم اختلالات مجاری اد راری تحتانی د ر کود کان و نوجوانان مبتلا به فلج مغزی طراحی و اجرا گرد ید. روش کار: 38 کود ک و نوجوان مبتلا به فلج مغزی د ر این مطالعه مد اخله ای از نوع قبل و بعد شرکت کرد ند. پس از جمع آوری اطلاعات جمعیت شناختی و انجام معاینه بالینی، علائم اختلالات اد راری از طریق ثبت وقایع روزانه و مقد ار حجم اد رار باقی ماند ه با استفاد ه از اولتراسونوگرافی ارزیابی شد ند. سپس د رمان نورومود ولاسیون با استفاد ه از تحریک الکتریکی سطحی عصب تیبیال به مد ت 12 جلسه انجام شد. از آزمون های t زوجی و آزمون د قیق فیشر جهت تجزیه و تحلیل د اد ه ها استفاد ه و مقاد یر05/0>p به عنوان سطح معنی د اری د ر نظر گرفته شد. یافته ها: تاثیر تحریک الکتریکی سطحی عصب تیبیال د ر موارد تکرر اد رار (001/0=p) و بی اختیاری استرسی (008/0=p) معنی د ار شد. اختلاف معنی د اری بین وجود انحراف ستون فقرات وبروز اختلال د فع اد رارد ید ه نشد (05/0

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

بیماری قند خون با ضایعات منتشر سلسله اعصاب همراه است. علایم درگیری سیستم عصبی خودکار، توسط یک آزمون الکترود یاگنوسیس ساده و قابل تکرار به نام پاسخ پوستی سمپاتیک جهت بررسی فعالیت پوستی سمپاتیک که مسوول عمل تعریق است؛ انجام می شود. در این تحقیق، آزمون پاسخ پوستی سمپاتیک روی 40 فرد سالم و 45 فرد بیمار دارای قند خون با تحریک عصب مدیان هر دو دست و عصب تیبیال هر دو پا انجام شد و با بدست آمدن چهار تا پنج پاسخ مناسب، امواج ثبت گردید. میانگین تاخیر زمانی امواج بدست آمده در گروه بیماران نسبت به گروه کنترل، در اندام فوقانی و تحتانی افزایش و ارتفاع در گروه بیمار نسبت به گروه کنترل کاهش یافته بود. در این مطالعه بر اساس روش آماریRoc-Curve  ملاک غیر طبیعی بودن آزمون پاسخ پوستی سمپاتیک تاخیر زمانی بیش از ms 1700 در اندام فوقانی و بیش از ms 2400 در اندام تحتانی و ارتفاع کمتر از mv 1/2 در اندام فوقانی و کمتر از mv 0/5در اندام تحتانی یا عدم وجود پاسخ پوستی سمپاتیک در یکی از چهار اندام در نظر گرفته شد.

مقدمه و هدف: در مطالعات سالهای اخیر، تاثیرات منفی سیگار بر روی بخشهایی از بدن مشخص گردیده است. اما سایر آثار سوء مصرف سیگار همچنان در مراحل تحقیق می باشد. یکی از این آثار، مشکلات سیستم اعصاب مرکزی و محیطی در این رابطه می باشد. پژوهش حاضر به منظور مقایسه زمان تاخیری رفلکس هافمن در عصب تیبیال افراد سیگاری و غیرسیگاری، 20 تا 40 سال صورت گرفت. در کنار آن نیز ارتباط بین دو متغیر طول قد و زمان تاخیری رفلکس هافمن بررسی شد.روش کار: در این مطالعه مورد- شاهدی، نمونه های مورد پژوهش با استفاده از نمونه گیری راحت شامل 65 فرد مذکر (33 نفر غیرسیگاری و 32 نفر سیگاری) 40-20 ساله انتخاب و پس از اطمینان از وجود شرایط مورد نظر، مورد آزمون رفلکس هافمن قرار گرفتند. آزمون برای افراد سیگاری حداقل یک ساعت پس از مصرف سیگار انجام می شد. برای بررسی زمان تاخیری رفلکس هافمن دمای پوست در انتهای اندام تحتانی اندازه گیری شده و آزمون در دمای 33 درجه پوست انجام می شد.نتایج: میانگین زمان تاخیری رفلکس هافمن در افراد سیگاری 29.90 میلی سکند با انحراف معیار 1.57 و میانگین رفلکس هافمن در افراد غیرسیگاری 29.25 با انحراف معیار 1.30 تعیین شد. آزمون آماری نشان داد که اختلاف میانگین زمان تاخیری رفلکس هافمن در دو گروه معنی دار نمی باشد (P>0.05).نتیجه نهایی: استعمال سیگار بر زمان تاخیری رفلکس هافمن در افراد مذکر 40-20 ساله تاثیری نداشته است. ضریب همبستگی نشان دهنده ارتباط معنی دار بین دو متغیر طول قد و زمان تاخیر رفلکس هافمن می باشد.